Elektroterapia (inaczej elektrolecznictwo) - dziedzina fizykoterapii (lecznictwa fizykalnego) zajmująca się leczeniem objawowym schorzeń m.in. układu ruchu i neurologicznych za pomocą różnego rodzaju prądów leczniczych, w którym wykorzystuje się do leczenia prąd stały, modulowane prądy średniej częstotliwości oraz prądy impulsowe małej i średniej częstotliwości.
Celem elektroterapii jest złagodzenie bólu i poprawienie ukrwienia stymulowanej tkanki. Przyspiesza wchłanianie obrzęków i wysięków.

Zabiegi wchodzące w skład elektroterapii:
• Galwanizacja - zabieg elektroleczniczy polegający na przepływie przez część organizmu prądu stałego, wykorzystywany przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie w leczeniu nerwobóli, chorób zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa, porażeń wiotkich oraz zaburzeń krążenia obwodowego. Odmianą galwanizacji są kąpiele elektryczno-wodne polegające na zanurzeniu w wannach podłączonych do źródła prądu stałego dwóch lub czterech kończyn (kąpiel dwu- lub czterokomorowa).
• Jontoforeza - zabieg elektroleczniczy polegający na wprowadzeniu do tkanek siłami pola elektrycznego jonów działających leczniczo. Działanie lecznicze jontoforezy to między innymi rozmiękczanie blizn, przeciwzapalne, odczulające, pobudzające naczynia krwionośne, znieczulające, rozszerzające i zwężające naczynia, bakteriostatyczne.
• Prądy diadynamiczne (DD) - (zwane inaczej prądami Bernarda) wykazują one silnie działanie przeciwbólowe i przekrwienne.
• Prądy interferencyjne (IF) - (prądy Nemeca) to prądy średniej częstotliwości modulowane w amplitudzie z małą częstotliwością. Prądy interferencyjne, których częstotliwość zmienia się rytmicznie działają na skurcze mięśni szkieletowych, pobudzają mięśnie do skurczu (usprawnia krążenie obwodowe), wywołują efekt przeciwbólowy, usprawniają procesy odżywcze tkanek i metabolizm (przemiany materii).
• Elektrostymulacja mięśni - wykorzystywany jest tu prąd stały impulsowy (płynący z przerwami). Elektrody umieszcza się na skórze w miejscach zwanych punktami elektromotorycznymi. Celem zabiegu jest pobudzenie mięśni do skurczu (mięśnie kurczą się i odpoczywają w rytm płynącego z przerwami prądu). Wykonuje się elektrostymulację mięśni porażonych (z uszkodzonymi nerwami doprowadzającymi impulsy) jako substytut naturalnych pobudzeń oraz zdrowych w celu wzmocnienia ich lub poprawy krążenia obwodowego.
• Przezskórna stymulacja nerwów ( transcutaneous electrical nerve stimulation, TENS) – metoda leczenia przewlekłych dolegliwości bólowych. Może być stosowana również w ostrym stanie choroby, gdyż nie jest wymagane ułożenie elektrod bezpośrednio w miejscu bólu.

Wyróżnia się 4 typy ułożeń:
• na odpowiednim dermatomie,
• przykręgosłupowo,
• na przebiegu nerwu obwodowego,
• „na krzyż” wokół miejsca bólu.

Wskazania:
• nerwobóle
• mięśniobóle
• przykurcze
• przewlekłe zapalenia nerwów, splotów i korzeni nerwowych
• zespoły bólowe stawów kończyn i stawów kręgosłupa (RZS, ZSSK, dyskopatie)
• porażenia wiotkie i spastyczne
• stany zapalne tkanek miękkich i mięśniobóle
• utrudniony zrost kości
• zaburzenia krążenia obwodowego
• zapalenia okołostawowe
• stany pourazowe stawów i mięśni
• stany po udarze i urazie mózgu

Przeciwwskazania:
• rozrusznik serca,
• silna arytmia serca,
• epilepsja,
• nowotwory,
• ciąża,
• menstruacja,
• ostre zapalenia w okolicy stosowania zabiegu,
• ropne zmiany skórne, stany zapalne,
• implanty,
• zmiany w obrębie skóry.